نام احمد تا ابد بر مي زنند

 نام احمد نام جمله انبياست

 چون كه صد آمد نود هم پيش ماست

 جای بسی تاسف است که فضای فکری و اندیشه ای کشور ما خمود ،خواب زده و راکد شده است و خبری از آن مباحثات فکری و ایدئولوژیک اول انقلاب که در تاریخ و کتاب ها می خوانیم و برای مان نقل می کنند ، دیگر نیست .از سویی جای شکرش باقی است که اندیشمندانی چون دکتر سروش هنوز زنده اند و نظری بیان می کنند و فضایی برای بحث ایجاد می کنند تا کمی خواب از چشم آنان که دغدغه ی فکری دارند بیفتد و به مباحثه و تضارب آرا بپردازند. بارها این جا و خارج از این جا و در بین دوستان گفته ام که به شخصه در عالم فکر بنده ی هیچ کس نیستم و دست ارادت به کسی نمی دهم تا بتوانم به سهم خودم بی هیچ تعلقی فکر کنم ،تحلیل کنم و به سهم خود ارائه ی نظر کنم.در وادی فکر کسی معصوم نیست و در این کارزار تضارب آرا ، مفهوم حق و حقیقت نیز یک رنگ و یک صورت نیست و نمی توان بر یک نقطه و یک منبع تمرکز کرد و آن را حق مطلق شمرد و هم گان را مجبور به حرکت به آن سو کرد.

 پی نگاشت: بخشی از "غزلواره پایانی دیوان نبوت"،سروده ی دکتر سروش:

 چون توان در تو رسیدن؟ به دویدن؟ به پریدن؟

 نورپایی که چنین با دگران فاصله داری

 نه دل من طرب آلود نگاه و نفس توست

 از نگاه و نفست حق به طرف آمده، آری

 دولتی! اختر اقبال بلندی که بخندی

 رحمتی! سینه آبستن ابری که بباری

 روح عشقی، هنری خمر خرابات طهوری

 نفحات شب قدری نفس سبز بهاری

 توسن تجربه، ای فاتح آفاق تجرد

 در شب واقعه راندی ز مداری به مداری

 ز سوادی به خیالی، ز خیالی به هلالی

پای پر آبله جبریل و تو چالاک سواری

 میهمان حرم ستر و عفاف ملکوتی

 در تماشاگه رازی و تماشاگر یاری

 تو بر ارکان شریعت نزدی سقف معیشت

 سیر چشمی تو، رسالت ز تجارت نشماری

 به خدایی که تو را شاهد سوگند قلم کرد

 که حریفان قلم را به فقیهان نسپاری